تازه داشت پلکهاش روی هم دیگه گرم میشد که صدای زیر و نخراشیده کمک شوفر که داد میزد:(( خانم ها و آقایون اینجا میدون آزادیه رسیدیم تهران هرکی بار خودش رو از اتوبوس تحویل بگیره)) خستگی راه رو دوباره به تنش برگردوند.
چشم هاش رو مالید و سعی کرد که بتونه صاف روی دو پاش بایسته ولی ده ساعت عین مجسمه روی صندلی تنگ یه اتوبوس مچاله شدن و به کویر و شن کنار جاده چشم دوختن تمام توان و انرژی “جاسم ” رو ازش گرفته بود.به سختی از پله های اتوبوس پائین اومد و ساکش رو از میون ساکهائی که شوفر روی زمین ولو کرده بود پیدا کرد و اون رو روی دوشش انداخت. اولین چیزی که توجهش رو جلب کرد خود میدون آزادی بود.برجی بلند که بیشتر شبیه آدمی بود که دو تا پاش رو از هم باز کرده و بالا تنه اش هم قطع شده….
جاسم اولین بار بود که داشت برج آزادی رو از نزدیک میدید.البته همیشه این برج رو تو تلویزیون نشون میدادند و دوستانش که اومده بودن تهران همیشه میگفتن که اولین چیزی که تو تهران میبینی همین برجه. حتی محمود عکس خودش رو با این برج رو تو کیفش گذاشته بود و اون را با افتخار به همه بچه محلها نشون میداد.
یاد محود افتاد شاید اگه اصرار ها و تعریفهای محمود نبود جاسم حتی اسم تهران رو هم روی زبونش نمی اورد.
این محمود بود که جاسم رو به تهران کشونده بود.اون بود که همیشه از تهران تعریف میکرد و میگفت تو تهران کار ریخته فقط باید دنبال کار باشی،اگه یه کار خوب پیدا کنی ((کمه کم)) روزی شش هفت تا هزاری میذاری تو جیبت نه عین اینجا که سه ماه باید روی زمین عین گاو جون بکنی بعدش هم هیچی به هیچی…
کلی با مادرش واسه اومدن به تهران سر و کله زده بود. مادرش مخالف اومدن جاسم به تهران بود.دائم حرف مادرش تو گوشش بود که میگفت:((آخه ننه جون ما اینجا باید یه مرد بالا سرمون باشه.اگه تو هم بری اونوقت من و این خواهرت چجوری بدون یه مرد تو خونه شبها راحت و بدون ترس سرمون رو بذاریم رو بالش و بخوابیم؟؟))
ولی اصرار های جاسم به این موضوع که تو تهران بهتر و راحتتر میشه پول درآورد و بهانه دم بخت بودن(( آبجی کوچیکه)) و این موضوع که باید به فکر جهاز براش باشیم دست آخر مادر رو راضی کرد که جاسم کوله و بارش رو جمع کنه و به سمت تهران راهی بشه.
جاسم از فکر و خیال بیرون اومد..
با عجله توی جیبهاش رو گشت.یه کاغذ مچاله شده از توی جیب شلوارش در آورد که روش شماره محمود رو یادداشت کرده بود.جلوی اولین کیوسک تلفن ایستاد و چند دقیقه ای صبر کرد تا نوبتش بشه.شماره محمود رو گرفت…
تلفن زنگ میخورد ولی کسی گوشی رو برنمیداشت.چند بار دیگه هم شماره رو گرفت ولی بازهم کسی گوشی رو برنداشت. ظاهرا کسی تو این شهر به این بزرگی منتظر اون نبود.
ترس و اضطراب به سراغش اومد. اگه تا شب محمود رو پیدا نمیکرد چی…
تو این شهر غریب کی حاضر میشد به اون کمک کنه؟؟شب رو باید چیکار میکرد؟ کجا باید میخوابید؟؟
به خودش لعنت میفرستاد که چرا قبل از حرکت به محمود زنگ نزده؟خستگی دوباره روی دوشش سنگینی کرد.حس میکرد چند هفته توی راه بوده عین حجاجی که با کاروان از سفر برمیگشتند. حس دلتنگی به سراغش اومده بود.دلش برای مادرش و آبجی کوچیکه تنگ شده بود.خسته و بی حال روی جدول روبروی کیوسک تلفن نشست.ساکش رو توی بغلش مچاله کرده بود و به آدمهائی که از جلوش رد میشدن نگاه میکرد. نشستن و به مردم خیره شدن همیشه یکی از سرگرمی های جاسم بود ولی انگار آدمهای این شهر با مردم شهر خودش خیلی فرق میکردن.مثل اینکه تو تهران هرکی داشت از یه چیزی فرار میکرد. مثل این بود که هر کسی یه دیو پشت سر خودش میبینه و داره سعی میکنه تو چنگال این دیو نیفته.ولی این حرکات برای جاسم بی معنی بود.اون به خاطر یه کار خوب و درآمد مکفی به تهران اومده بود. اومده بود تا بتونه با کار کردن تو این شهر واسه یکدونه خواهرش یه زندگی خوب رو دست و پا کنه.ولی نگاه کردن به رهگذرها نگرانی های توی دل جاسم رو بیشتر میکرد.آدم هائی که از جلوش رد میشدن خیلی هاشون عین خودش بودن.ولی بعضی ها هم اصلا شبیه اون نبودن.چهرشون ،لباس پوشیدنشون و حتی راه رفتنشون از زمین تا آسمون با اون فرق میکرد.همینطوری که به جمعیت خیره شده بود ناگهان چشماش روی یکی از رهگذرها موند.
بی اختیار بلند شد وایستاد.چشماش هنوز روی رهگذر مونده بود.تا حالا همچین دختری تو زندگیش ندیده بود. دخترهائی که تو شهر خودش دیده بود هیچکدوم این شکلی نبودند.حس میکرد اون دختر یک فرشته آسمونیه.با اون روسری نازک سفید رنگ به همراه مانتو و شلوار سفید اون دختر درست عین پری های تو قصه ها بود. صورت اون فرشته اصلا شبیه دخترهای شهر خودشون نبود با اون چهره های سوخته و لباسهای همیشه تیره وسیاه.
جاسم ناخودآگاه دنبال دختر راه افتاد.صدای ضربان قلبش رو میتونست بشنوه .ساک آبی رنگ هنوز توی بغلش مچاله شده بود و آروم پشت سر دختر راه میرفت.تو دلش هول و هراس داشت .حتی جرات نداشت که یک قدم از دختر سریعتر برداره و یک قدم به اون نزدیک بشه.سعی میکرد با حفظ فاصله دنبال اون دختر بره فقط مهم این بود که اون رو گم نکنه.
حدود نیم ساعتی بود که جاسم دنبال اون دختر داشت راه میرفت.کم کم جرات پیدا کرده بود که به اون فرشته نزدیک بشه.الان دقیقا پشت سر اون دختر داشت راه میرفت.فقط کافی بود تا شجاعت به خرج بده و صدائی از توی گلویش در بیاره و اون دختر رو به شکلی صدا کنه. بالاخره دل و جرات به خرج داد:
- خانم…خانم…
دختر ناخودآگاه برگشت و به جاسم نگاه کرد.
صورت جاسم از نگاه دختر سرخ شد و گُر گرفت.
دختر نگاهی به سر تا پا جاسم انداخت وبا عشوه برگشت به راه خودش ادامه داد.
جاسم دو دل بود ولی باز هم پشت سر دختر شروع به حرکت کرد.
باز هم به دختر نزدیک شد:
- خانم…خانم…
اینبار هم دختر ایستاد و برگشت با کلام تندی رو به جاسم گفت:
- چیییییه….چیه دنبال من اوفتادی پسره ی دهاتی؟؟؟؟
جاسم به لکنت افتاد با صدای آرومی که به زور شنیده میشد گفت:
- خانم من…من… من…
حرفش رو نتونست ادامه بده…
دختر – تو چییییی؟؟؟
جاسم- من از شما خوشم اومده…
دختر – خوب که چییی؟؟؟
جاسم – میخواستم بیام خواستگاری… البته تنهائی نه… به همراه ننه ام…
دختر- وای نگو که قند تو دلم آب شد پسرهء بی سر وپا…برو گمشو تا بیچاره ات نکرده ام
دختر دوباره برگشت و به راه خودش ادامه داد ولی جاسم که حالا ترسش ریخته بود باز هم دنبال اون دختر به راه افتاد
و بازهم همون ماجرا ها تکرار شد از جاسم ابراز دوستی و عشق و از دختر ابراز تنفر وتوهین.
در آخرین کلام جاسم حرفش رو در مور خواستگاری به همراه مادرش تکرار کرد ولی اینبار دختر گفت:
- برو گمشو پسره احمق …مرده شور خودت و ننه ات رو ببره…
جاسم شوکه شد،توهین به خودش رو میتونست تحمل کنه ولی تحمل توهین و بد وبیراه به مادر و خواهرش رو نداشت.عشق به اون دختر در آنی به تنفر و نفرت تبدیل شد.خودش و مادرش رو در مقابل دختر حقیر و بیچاره حس میکرد.چشمهاش سیاهی میرفت.اطرافش رو درست نمیتونست ببینه.همه چیز جلوی چشمش تیره و تار شده بود .جنون آنی به سراغش اومده بود.خودش رو به دختر رسوند.ساک آبی رنگ از توی بغلش به روی زمین افتاد. دستهای قوی و زمخت جاسم دور گردن باریک و ظریف دختر پیچید. جاسم همه چیز رو از یاد برده بود تنها به انتقام از دختر به خاطر نه گفتن به احساسات خودش فکر میکرد.چهره دختر دقیقا در مقابل چشمهای جاسم بود در حالیکه اون چهره سفید هر لحظه بیشتر به سمت قرمزی و کبودی میرفت….رهگذران خیابون با شنیدن جیغ های دختر به سمت جاسم و دختر میدویدند.
دو ساعت بعد…
جاسم در حالیکه دستش به دست یک سرباز سبز پوش به وسیله دست بند بسته شده روی صندلی های دادگاه نشسته.
سرباز پوشه ی آبی رنگ توی دستش رو محکم به سینه اش چسبونده.
روی پوشه آبی رنگ با خودکار قرمز نوشته:
اتهام:اقدام نافرجام به قتل عمد.
پ.ن: این داستان بر اساس یک ماجرای واقعی نوشته شده است.
