چندی پیش در حال گوش دادن به رادیو وطنی بودم،مجری هم بعد از پخش ترانه ای از” شهرام ناظری” اشاره ای داشت به دریافت لقب شوالیه توسط او بعد هم ادامه داد که ببینید هنر ایرانی چه کرده که حتی” دشمنان” ما هم در برابر این هنر سر تعظیم فرو آورده اند.
کاش کسی به این عزیزان رادیوئی میگفت: مجری محترم،نویسنده عزیز! آخه چرا خصلت خود را به دیگران نسبت میدهید؟ این اخلاق ما ایرانیهاست که اگه از کسی خوشمون بیاید تمام خصائل اهورائی و روحانی را در او میبینیم و اگه از کسی بدمون بیاد اون رو در نقش شیطان قرار میدهیم،اگر با دولت امریکا مشکل داریم پس از نظر ما موزیک امریکائی مبتذل ،بهترین فیلمهای هالیوودی مستهجن ، مردمان اونجا فاقد خصایل انسانی و خانواده های آنها همه سست و متزلزل میشوند. و اگه دوست” کوبا” ئیم اصلا اهمیتی نداره که اونها ذره ای اعتقاد مشترک با ما دارندیا نه.(لطفا یک نفر در مورد مشترکات اسلام و کمونیسم تحقیق کنه!!!)
نه عزیزان! دیگران نه اینگونه فکرمیکنند نه اینگونه عمل میکنند.در فرانسه سیاست دَخلی در هنر ندارد و هنرمند هم با روابط سیاسی کاری ندارد اما ما چگونه فکر میکنیم: دشمن ،دشمن است فرقی هم ندارد ، در تمام امور دشمن است هم در سیاست، هم در هنر، هم در ورزش،پس اگر با فلان کشور روابط سیاسی خوبی نداریم چشم دیدن هنر اونها رو هم نداریم.
گاهی اوقات هم که از جزء به کل میرسیم، مثلا چون سلمان رشدی دشمن ماست وچون در انگلیس زندگی میکند پس نتیجه میگیریم انگلیس دشمن ماست و یا موردی مانند اتفاقات یک سال پیش که به خاطر اشتباه یک کاریکاتوریست، دانمارک چند ماهی به جای امریکا نشست و شد شیطان بزرگ و حتی “شیرینی دانمارکی” هم چون نامی شیطانی بود شد “گل محمدی”.
افسوس و صد افسوس که این خلق جزئی از فرهنگمان شده (اگر هم کسی اینگونه نباشد تعجب میکنیم.) و رسانه ملی!!!(اسم من درآوردی-همون رادیو تلویزیون) هم چه خوب در جهت گسترش این فرهنگ سنگ تمام گذاشته…
